เดือนหน้าไปเที่ยวที่ญี่ปุ่น
ตื่นเช้าเพื่อไปต่อ passport หลังจากที่ไม่ได้ต่อมานานมาก
คิดว่าจะเสียเวลาครึ่งวัน แบบตอนที่ทำครั้งแรก (ม.4)
แต่ผิดคาดมากๆ รู้สึกประทับใจ
เพราะทุกอย่างเสร็จภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง
แอบเสียใจนิดนึงตรงที่รูปที่ถ่ายติด passport อ้วนมาก


ประทับใจพนักงานที่บริการ
แค่เราเดินเข้าไปเค้าก็ยกมือไหว้สวัสดีเรา ยิ้มแย้มกับเรา
เค้าชวนคุยด้วยตลอด แถมมีแซวเล็กน้อย
Passport เดิมของกบตั้งแต่ม.4 ส่วนสูงของกบคือ 1.46 เมตร
ว่าง่ายๆก็ 146 เซ็นติเมตร
แล้วพอทำสมุดใหม่ เราก็ต้องวัดส่วนสูงใหม่ 1.53 เมตร


พี่เค้าก็บอกว่า passport เก่า ส่วนสูง 146
แล้วตอนนี้ 153 ใช่มั้ยครับ กบก็ค่ะ
และคิดในใจ...พี่กะจะไม่ให้หนูสูงขึ้นใช่มั้ยเนี่ย -*-
แต่ถ้าคิดอีกที กบก็สูงขึ้นนะ สูงขึ้นตั้งเยอะแน่ะ =P



เมื่อวันก่อนหยิบเอาสมุดสติ๊กเกอร์เก่าๆมานั่งดู
ตอนนั้นเรายังผอมได้ ทำไมเราถึงปล่อยตัวเองให้อ้วนขนาดนี้
เอารูปไปให้คนอื่นเค้าดู เค้าคงไม่เชื่อว่านั่นคือกบ
ทำให้กบได้รู้ว่า นี่เราอ้วนขึ้นมากเลยนะ
สมควรจะลดน้ำหนักแบบจริงๆจังๆซักที


ที่จริงไม่ใช่ว่ากบไม่อยากผอมนะ
แต่น้ำหนักมันลดยากมาก ทั้งๆที่กบไม่ค่อยได้กินอะไร
พอเล่าให้พี่นัสฟังเรื่องที่ดูรูปสติ๊กเกอร์
พี่นัสพูดย้อนกลับมาว่า ตัวเองเพิ่งรู้ตัวเหรอ
แง้...ไม่ต้องซ้ำเติมกันก็ได้นะ -"-


ช่วงนี้รู้สึกว่าโลกหมุนอยู่บ่อยๆ
ตื่นเช้ามา...เตียงก็หมุน ดูหนังจบ...โรงหนังก็หมุน
แต่ยังไม่รู้ว่าตัวจะหมุนล้มพับไปกับพื้นเมื่อไหร่

พี่นัสมักจะพูดเสมอว่า...
เราคบกันมานานแล้ว ไม่ใช่ว่าจะเพิ่งคบกัน กบน่าจะเข้าใจว่างานเค้าเป็นยังไง
กบก็มักจะพูดกลับไปว่า...
พี่นัสก็น่าจะเข้าใจกบเหมือนกันนะ ว่ากบเป็นคนยังไง


ที่ผ่านมากบไม่ได้เรียกร้องขออะไรมาก
กลางวันโทรมาหาสักครั้งและก่อนนอนโทรหา...แค่นั้น


กบไม่เคยขอให้เราต้องมาเจอกันทุกวัน
อาทิตย์นึง เรามาเจอกันสักครั้งก็พอ
แต่บางครั้ง...อาทิตย์นึงเรายังไม่ได้เจอกันเลย
กบก็ไม่ได้งอแง กบแค่อยากให้โทรมาหา
แต่บางครั้ง...พี่นัสก็ลืม


พี่นัสมักจะบอกกับกบว่า...
งานเค้ายุ่ง ไม่มีเวลา บางครั้งกลับมาถึงก็หลับ
กบก็จะพูดว่า...
แค่เวลาซักหนึ่งนาที ตัวเองไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นเลยเหรอ


เมื่อคืนกบโทรหาพี่นัสนับ 20 ครั้งได้
ตั้งแต่ 6 โมงเย็นยันตี 2
ดึกขนาดนั้น กบเข้าใจว่างานพี่นัสเสร็จแล้ว แต่คงยังประชุมอยู่ ประชุมเสร็จเดี๋ยวก็คงโทรกลับมา
9 โมงเช้า กบตื่นมา ไม่มีแม้กระทั่งสาย miss call


โทรหาพี่นัส...พี่นัสบอกว่าแต่งตัวอยู่ กบเลยนอนต่อ
1 ชั่วโมงผ่านไป พี่นัสก็ยังไม่โทรกลับ
โทรหาพี่นัส...พี่นัสบอกเพิ่งมาถึงที่งาน
ถามพี่นัสว่า ทำไมเมื่อคืนไม่โทรกลับ
พี่นัสบอกว่า กว่าเค้าจะประชุมเสร็จ ก็ดึกแล้ว
กบเลยถามว่า ดึก...กี่โมง
พี่นัสย้อนกลับมาว่า จะต้องรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ไว้ใจเค้าเลยเหรอ
กบเงียบ...
แล้วพี่นัสก็พูดเปลี่ยนเรื่อง
ดีเนอะ พูดให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี แล้วตัวเองก็เปลี่ยนเรื่อง
ซักพักพี่นัสก็บอกว่าไปเตรียมงานก่อน แล้วจะโทรมาหากบใหม่
แล้วก็วางสายไป


ความจริงกบไม่ได้ไม่ไว้ใจพี่นัสนะ
แค่อยากรู้ว่ากี่โมงก็เท่านั้น เพราะปกติจะดึกขนาดไหน ยังไงพี่นัสก็โทรมา
และกบรู้สึกเสียความรู้สึกมากที่พี่นัสพูดออกมาแบบนั้น
จะให้กบตอบมั้ยล่ะว่า เออ...กบอยากรู้ กบไม่ไว้ใจ จะให้กบพูดแบบนั้นใช่มั้ย
กบไม่เคยคิดแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่พี่นัสพูดออกมาทำให้กบคิด


บางทีเราอาจจะไปยุ่งกับเค้ามากเกินไป
มากจนเรากลายเป็นคนไม่สำคัญ
มากจนเรากลายเป็นคนน่ารำคาญ

พี่นัสไม่อยู่ไปทำงานที่จ.อุดรธานี

มิน่า เมื่อวานถึงชวนเราไปกินข้าว

วันนี้จะมีชาวกัมพูชามา Approve งานที่ออฟฟิศ ตอนบ่าย 3 โมง

ละครของบ้านเค้าก็คล้ายๆหนังจักร์ๆวงศ์ๆบ้านเรา

จำได้ว่าตอนเด็กๆจะเป็นอะไรที่เราต้องรีบตื่นเช้า ตื่นเพื่อให้ทันดูละคร

แต่ตอนนี้เริ่มไม่ค่อยประทับใจ คงเป็นเพราะมีการแต่งเนื้อเรื่องขึ้นมาใหม่

มีพวกอภินิหารมากขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก

เราชอบพวกนิทานพื้นบ้านมากกว่า อาทิ นางสิบสอง พิกุลทอง ยอพระกลิ่น ฯลฯ

แต่จะว่าไปเนื้อเรื่องมันก็ต้องเปลี่ยนไปตามยุคสมัย ตามกาลเวลาก็เหมือนๆกับคนเรา

เย็นนี้จะไปเที่ยวที่ร้านนั่งเล่น ตรงเอกมัย

กว่าพี่นัสจะกลับตั้งวันจันทร์แน่ะ คิดถึงจัง